Speeltuin voor apen, oevers vol leven

Reisverslag Borneo, Maleisië deel 6



In natuurpark Sepilok huist een heus kinderdagverblijf voor mensapen. Jonge orang oetans krijgen hier slingerles, mogen los op klimrekken en leren het verschil tussen stoeien en vechten. Wat een genot om de speelse primaatjes te zien koppeltjeduikelen en stuntelen!

Voor de rest lijkt Sepilok veel op Semenggoh, waar we eerder waren. Ook hier kun je het (bij)voederen van de beesten bezichtigen vanaf een publieke tribune vol toeristen en fotografen. En ook hier was dat weer bijzonder om te zien…


Sunbears: van zielig naar zonnig
Aan de overkant van Sepilok is een opvangcentrum voor sunbears. Deze bruine beren van anderhalve meter hoog, worden met uitsterven bedreigd. Daarom verzamelt dit instituut beren die in gevangenschap leefden, verwaarloosd werden of om andere redenen zichzelf niet konden redden. Men verzorgt en voert de beesten, laat hen los in dit natuurgebied en observeert hun gedrag. Zo gaat beetje bij beetje toch de zon weer schijnen voor deze beertjes.



Luie bootsafari
Aan de oevers van de Kinabantang-rivier leven honderden zoogdieren, reptielen, vogels en insecten. Om een glimp van hen op te vangen, kun je het best een bootsafari boeken. Wij voeren vijf keer uit om de natuurpracht van dichtbij te zien. Luie jungletochten, zo u wil. Niet vermoeiend, wel doeltreffend.

De neusapen zagen we dit keer op hun meest acrobatisch: ze sprongen meters naar beneden en van boom naar boom. Sierlijke neushoornvogels (hornbills), witte en paarse reigers, een ijsvogel en een jagende zeearend vlogen ons voorbij. Van veraf konden we zelfs verschillende orang oetans met baby's spotten in de boomtoppen. 's Avonds troffen we honderden vuurvliegjes aan, die een boom oplichtten alsof het Kerstmis was.



Olifanten en bliksemgeweld
Onze laatste boottour zal in ons geheugen gegrift blijven staan. Allereerst omdat we een kudde pygmeeolifanten tegenkwamen. Deze kleinste olifantensoort ter wereld leeft alleen hier op Borneo en houdt zich veelal schuil in de bossen. Maar deze expeditie was vooral onvergetelijk vanwege de storm waarin we terechtkwamen op de terugweg.

Bij de eerste regendruppels zaten we nog juichend in de boot: eindelijk verfrissing! Die jolige sfeer sloeg snel om. Al gauw werd de hemel aardedonker, de regen begon op hagel te lijken en een onstuimig onweer barstte los. Bliksem en donder volgden elkaar pijlsnel op. We kwamen gelukkig heelhuids aan en renden de steiger van onze lodge op. Aangekomen bij ons huisje, bleek er een boom getroffen door de bliksem en vlak voor onze deur neergevallen. Na wat snoeiwerk konden we ons stulpje betreden. Een super-spannend einde van onze laatste jungletocht in Maleisië.



Van lodge naar hotel
We verbleven eerst in de Abai Jungle Lodge, een prima plek midden in het mangrovebos, voorzien van brede houten loopbruggen en aangekleed met fraaie bloemenhagen en een huisvaraan. Onze tweede nacht sliepen we in Sukau, in de Kinabantang Riverside Lodge, net zo gastvrij, even bloemrijk. Voor beide locaties geldt helaas dat de klamme hitte er nauwelijks te harden is. En dan heb je nog die meedogenloze muggen die hun schouders ophalen voor allerhande anti-muskieten-spray en steevast blijven steken. Grrr… Hoe schitterend alle boottochten ook waren, het bleef toch afzien. Al krabbend en petsend vonden wij het dus geen probleem om voor de volgende nacht in te checken bij het luxe Sabah Hotel. Deze terugkeer naar airco, zwembad en wifi was vooral ook voor onze zoontjes een verademing…

Lees ook onze vorige blogs over Borneo

Mens ontmoet aap

Reisverslag Borneo, Maleisië deel 3



Semenggoh, Sarawak. Dat is de plek die je nooit mag overslaan als je op Borneo bent. In dit reservaat kun je een groep machtige orang oetans in het wild zien. Wij hadden het geluk dat er vier apen zin in fruit hadden op het moment dat wij het park binnenstapten. Drie volwassen beesten en een driejarige zoon.

Schitterend om te zien hoe zo'n kleintje speels door de bomen klautert en van tak naar tak zwaait. Vader aap beweegt met zijn 90 kilo een stuk minder elegant, maar ook hij laat acrobatische toeren zien op zijn pad richting de tros bananen.



Samen met een honderdtal fotograferende toeristen stonden we met open mond te kijken naar deze scene die je normaal alleen op tv ziet met de stem van David Attenborough eronder. Een absoluut hoogtepunt van onze jungle-reis tot nu toe. Ook onze jongens vonden het magisch, maar hadden het na een half uur wel gezien. 'Papa, hoe lang ga je nou nog staan kijken naar die aap?', aldus Reza van 11.



Op bezoek bij de koppensnellers
Een offerplaats vol schedels van afgehakte hoofden. Dat was het lugubere hoogtepunt van ons bezoek aan het longhouse Annah Rais, een primitieve woonwijk op houten palen. Daar woont de Bidayuh-tribe, die afstamt van de legendarische koppensnellers. Hun voorouders verdedigden hun akkers met hand en tand. Vijandige stammen die het waagden hun land (en dus voedselvoorziening) in te pikken, konden rekenen op een afslachting. Als ritueel werd na de moord het hoofd van het lichaam gehakt en als trofee bewaard. Dieven maakten zij dus letterlijk 'een kopje kleiner'.



De rollen binnen de stam waren strak verdeeld: een goed Bidayuh-man beheerste destijds de kunst van het jagen, een goede Bidayuh-vrouw moest goed kunnen koken en weven. Dat laatste was niet alleen om de krijgers van kleding te voorzien, maar ook om de rotan-vloermatten van het longhouse in elkaar te vlechten. Tegenwoordig wonen er circa 150 gezinnen in deze woongemeenschap. Vaak leven er drie generaties onder één dak, in een kamer van 6x6 meter. Reza en Milo beseften die middag op Borneo dat ze van geluk mogen spreken dat hun wiegje gewoon in een rijtjeshuis in Utrecht stond.



Logeerpartij in het oerwoud
Toen we de Permai Rainforest Lodge in Damai binnenreden, wisten we meteen dat ons verblijf daar iets anders zou worden dan de doorsnee hotelnacht. Ons huisje stond midden in de jungle, waar krekels, vogels, apen en gekko's zich regelmatig laten horen (en soms laten zien). Spannend als je na het diner naar je hut moet lopen met een zaklamp!

We zwommen in een heerlijk koele 'jungle pool' vol water rechtstreeks uit de waterval, we snorkelden in de Zuid-Chinese Zee, we wandelden door de wildernis als heuse vogelaars. Ook heeft Permai een 'klimbos' waar men op hoge touwen het oerwoud van boven kan bekijken. Die uitdaging bleek iets te adembenemend voor de jongens, dus die sloegen we fijntjes over.



Wel bezochten we het Sarawak Cultural Village, een groot openluchtmuseum dat de woon- en leefgewoontes van de verschillende culturen in Maleisië tentoonspreidt. Van muziek en dans tot blaaspijp-schieten en tattoos, van religie en bijgeloof tot houtsnijwerk en kledingweverij. De bijbehorende theatershow was een kleurrijke potpourri van alle genoemde ingrediënten. Een zeer verantwoord uitje, waar je veel van opsteekt.

Wordt vervolgd…
Lees ook onze vorige blogs:
Perhentiaans paradijs en Motorboot door de mangrove