Beukende golven

(Thailand reisverslag deel 7)

Onze laatste week in Thailand brachten we grotendeels door in Khao Lak. Dit gebied werd enkele jaren geleden overvallen door de tsunami. Inmiddels is het normale leven weer opgepakt, maar in het straatbeeld zie je veel borden staan die de vluchtwegen aangeven, voor het geval dat de zee nogmaals toeslaat. De golven zijn hier sowieso hoog, heftig en onberekenbaar. Maar gelukkig kan dat beukende geweld ook heel veel waterpret opleveren.

Slangenhuid met mayo?!

(Thailand reisverslag deel 6)

Thailand staat bekend om zijn fenomenale keuken. Inderdaad, de kookkunst die wij troffen was vrijwel altijd subliem. Wel kwamen we enkele verrassende gerechten tegen. Zie hier: een lijstje aanraders en afraders.



1) Aanrader: groene lap met heksenhaar
Op de markt in Ayuthaya aten we een heerlijke, gifgroene pannenkoek met daarin pluimen rietsuiker gerold, die nog het meest weg hadden van heksenhaar.

2) Afrader: slangenhuid
Op dezelfde markt proefden we de traditionele Thaise snack gefrituurde slangenhuid. Die kraakt hard en smaakt naar slechte kroepoek. Dat u het weet.

3) Afrader: gebakken gans
Vincent probeerde in een restaurant de specialiteit van de chef: gebakken gans. Het klonk erg lekker, maar het gerecht bleek te bestaan uit het uiteengereten, gestoomde geraamte van een gans dat verstoppertje speelde in een pan geelbruine noedels met enkele lapjes vet en zeen. Dus.

4) Aanrader (meestal): gefrituurde garnalen
Op zich erg lekker: deep fried shrimps. Echter, we troffen ze ook ergens aan waarbij de ongepelde garnalen door het beslag gehaald werden en huppakee in de frituurpan verdwenen. Kraakvers inderdaad, maar daarna zat je dus met je mond vol schalen.

5) Aanrader: jute zak
We aten nog een andere, aangename variant van de pannenkoek. Op het eerste oog zou je denken dat je met de ruwe stof jute te maken had. Toch bleek het om een eetbare substantie te gaan. Knapperig deeg met een stugge textuur. Vooral Reza was weg van deze vreemde deegflap.

King's Beach en modder-jungle

(Thailand reisverslag deel 5)

De koning van Thailand (zie foto met gekko) bouwde een groot buitenpaleis aan het strand in Hua Hin. We bezichtigden het houten verblijf van de hoogheid en huurden een fijn huisje op kruipafstand van strand en zwembad. In de buurt was een mangrovebos, waar we ontelbare krabjes konden bekijken. Reza zag er zelfs een slang langs glibberen! Milo spotte overigens een opvallend natuurfenomeen: een regenboog aan de hemel, maar dan op z'n kop. Wellicht is dat voor kenners iets doodgewoons, maar wij hadden het echt nog nooit gezien.



De 'floating markets' zijn een begrip in Thailand. We bezochten twee edities in Hua Hin, maar troffen tot nu toe nog niet echt een pittoreske plek waar de smakelijke koopwaar op bootjes dobberde. Het was vooral een gewone kraampjesmarkt, maar dan gesitueerd langs water. De jongens scoorden er overigens wel een stel stoere superheldenshirts.





Vanuit Hua Hin namen we de nachttrein naar het zuiden, waarna we in een taxi richting Khao Sok vertrokken. Dit natuurpark biedt talloze wandelroutes en herbergt vele beesten. Wij waren er tijdens het regenseizoen, dus het aantal dieren dat we zagen, viel wat tegen. Maar de jungle tour die we ondernamen, was absoluut de moeite waard.







Met een boot voeren we tussen de kalksteenrotsen door, waarbij we ons vergaapten aan indrukwekkende uitzichten. We zagen vleermuizen en enge spinnen in een duistere grot. Ook mochten we tot drie keer toe door een rivier waden en zwemmen in een waterval. Reza liep stoer voorop met de gids, terwijl ze samen apengeluiden maakten, en Milo genoot van de modderpoelen waar hij dwars doorheen mocht stampen. Deze trip was het hoogtepunt van onze Thailand-reis tot nu toe. Het kan zo maar zijn dat onze volgende vakantiebestemming zich ook in de jungle bevindt…

Thuiszorg voor Oma Olifant

(Thailand reisverslag deel 4)



In Thailand leven er meer olifanten in gevangenschap (3.000) dan in de vrije natuur (2.000). De meeste dikhuiden fungeren als attractie: ze worden afgemat en uitgeput door hun eigenaar die ze trucs leert, laat bedelen voor geld of dagelijks een overload aan toeristen op hun rug vervoert. De organisatie Elephants World is van mening dat de olifanten niet voor ons moeten werken, maar juist andersom. Om dit motto kracht bij te zetten, bieden ze een dagprogramma aan waarbij de deelnemers letterlijk aan de slag gaan voor de olifanten.



Wij mochten met de jongens dus een dagje gekapte bananenbomen slepen, rijstballen draaien en mais pellen. Vervolgens gingen we deze lekkernijen voeren aan een groep vriendelijke olifanten. Elephants World heeft zijn bewoners stuk voor stuk weggekocht van wrede baasjes of andere dierenbeulen.





Na de maaltijd gingen de dieren in bad. Het was een fantastisch moment toen wij naar ze toe mochten zwemmen, zodat ze met ons konden spelen. Veel van de olifanten zijn inmiddels bejaard, dus ze dragen de gasten niet allemaal op de rug. Maar in het water vonden ze het geen probleem om mensen op of om zich heen te hebben. Ze maakten er zelfs een spel van om de oppassers en gasten van zich af te schudden of kletsnat te maken.
Een heerlijke dag, die ons nog lang zal bijblijven! www.elephantsworld.org





Nabij Kanchanaburi zochten we nog meer verkoeling door een duik te nemen in de wonderschone waterval van het Erawan-natuurpark. Vissen kwamen aan je voeten knabbelen, zodra je het heldere water in ging. Dat fenomeen leverde menige slappe lach op. Springen van de rotsen, aapjes en mensen kijken, relaxt rondzwemmen: zo hoort een ochtend in een iets te warm land te zijn.





We besloten ook onze dosis geschiedenis tot ons te nemen deze vakantie. En dus bezochten we ook de beroemde, stalen Bridge over the River Kwai en een houten evenknie, beide gebouwd door de oorlogsslaven van het Japanse leger. Verschrikkelijk om te beseffen hoe heftig deze gevangenen mishandeld werden, om maar in recordtijd een spoorbaan aan te leggen (430 km in 20 maanden).

Tempelmoe baasje ontdekt massage

(Thailand reisverslag deel 3)



In de stad Ayuthaya huurden we drie fietsen om de tempels in de buurt te verkennen. Het was even wennen om aan de linkerkant van de weg te rijden, maar al gauw lukte het om over de juiste schouder te kijken. Met zijn vouwfiets op de laagste stand, was Reza de doorzetter van de dag. Hij kreeg namelijk niet alleen te maken met fysieke uitputting, ook de tempelmoeheid begon toe te slaan.







Milo was iets meer onder de indruk van de Boeddha-pracht. Hij bestudeerde alles wat glinsterde en glom. Ook vond hij de offers die bij elk altaar stonden fascinerend. Felgekleurde (plastic) bloemenkransen, flesjes priklimonade, wierookstokjes, ja zelfs geslachte kippen.







De eerste avond in Ayuthaya sloeg het weer ineens om. De regen denderde met bakken uit de lucht, vergezeld van donder en bliksem. Zo snel als de bui kwam, verdween hij ook weer. Het was onze eerste kennismaking met het Thaise regenseizoen.

De volgende ochtend namen we de jongens mee naar het 1 Million Toys Museum. Dit bleek vooral vol te staan met plastic speelgoedpoppetjes en dat vonden ze geweldig. Reza kreeg een schoolklas Thaise groupies achter zich aan, terwijl Milo nauwkeurig controleerde welke figuren hij herkende van film of tv.



We kwamen die middag op een gezellige markt terecht, waar we een olifant een groentelunch mochten voeren. We hadden ook voor een paar baht op de foto gemogen met een zielige, geketende tijger in een donker hok, maar dat dierenleed hebben we maar even gelaten voor wat het was.



Reza stelde voor om een Thaise massage te ondergaan. Goed plan! Tien minuten later lagen we alle vier op een relaxbank met een masseuse op onze rug of aan onze voeten. Gedegen vakwerk voor een spotprijs. Het hele gezin verliet rozig, gekneed en voldaan de massagesalon.



Die avond voeren we in een bootje langs de verlichte tempels. Het duurde even voordat er wat moois te zien was, maar dat was dan ook de moeite waard. De lichtjes weerspiegelden in het water en zorgen voor een sprookjesachtig uitzicht. Reza gebruikte de tijd in de boot vooral ook om vleermuizen te spotten. En als ze iets te dichtbij vlogen, schrok hij soms stiekem even.

Chillende boeddha-reus

(Thailand reisverslag, deel 2)

We besloten onze eerste dag in Bangkok meteen te beginnen met de toeristische hoogtepunten. En dus planden we een bezoek aan het mooiste paleis (Grand Palace) en de grootste boeddha-beeld (Reclining Buddha).





Uit respect voor de godheid wordt toeristen verzocht om hun benen te bedekken als zij een tempel betreden. Viola kocht daarom een stijlvolle omslagdoek. Vincent had wat minder keus en kwam helaas de winkel uit met een 'kapot lelijke broek', aldus Reza (8). Bedekt en al bezichtigden we de prachtige tempels en torens. Natuurlijk hadden de jongens eerst het idee dat ze in de Efteling rondliepen vanwege de beroemde poortwachters bij het Grand Palace. Deze giganten stonden immers model voor hun broers die in Kaatsheuvel de Indische waterlelies bewaken.





Komisch genoeg bleken onze blondharige zoontjes zelf ook een attractie. We zagen al verschillende Aziaten naar ze wijzen en giechelen. Zo vaak zien zij geen kleine blanke kindjes… Een Koreaan kwam blozend naar ons toe om te vragen of hij met Reza en Milo op de foto mocht. De jongens gaven toestemming en binnenkort prijken zij dus in een fotoboek van een wildvreemde.





Terug naar de echte trekpleisters. Reclining Buddha is echt een immens goudkleurig beeld van een boeddha in de chill-stand. De heilige ligt tentoongesteld in een grote tempel die het beeld maar net omsluit. Het is dringen geblazen, want iedereen wringt zich in de beste hoek voor een kiekje. Overigens is het gehele complex aan tempels, torens en beelden rondom 'Zijne Liggende Relaxtheid' schitterend om te bekijken. En dus verder geen praatjes, maar plaatjes.

Van luidkeels naar bekaf

(Thailand reisverslag deel 1)



Een rugzak, een koffer en drie stuks handbagage: daarmee gingen wij op weg naar Thailand. We vlogen vanaf Dusseldorf, waar het avontuur direct al begon. Milo (5) zag in de rij op het vliegveld een groot stop-bord. 'Mama, wat betekent 'stop' in het Duits?', vroeg hij. Toen we hem het woord 'halt' geleerd hadden, begon hij dat opeens, driemaal kort achter elkaar, luidkeels te roepen. Eerst moesten we nog een beetje lachen om zijn militante stemgeluid. Maar toen hij ook nog driftig zijn uitgestrekte rechterarm omhoog wierp, sloeg de schrik ons om het hart. Gelukkig speelde hij daarna weer lekker verder met zijn broer en hoefden we geen moeilijke gesprekken te voeren met de Duitse marechaussee over het verstoren van de orde.

Never ending entertainment
Onze vlucht werd tot in de puntjes verzorgd door Emirates. De kinderen kregen een knuffel, een deken + een tas vol goodies, zoals een stoere portemonnee een boek van Dr. Seuss. Ook had het vliegtuig een entertainment-aanbod om je vingers bij af te likken (film, games, tv, radio). Je zou bijna hopen op een trage vlucht. Achtereenvolgens keken we de films Life of Pi, Jack Reacher, Django, Hitchcock en Sugar Man, terwijl de jongens de computerspelletjes verkenden.

Gat in de dag
Gesloopt na de twee vluchten (Dusseldorf-Dubai: zes uur, Dubai-Bangkok: zes uur) en een taxirit, kwamen we aan in ons appartement in Bangkok, een mooi adres met een vriendelijke eigenares. Lang leve airbnb.com! De jongens waren zeer tevreden met hun eigen slaapkamer, ons uitzicht vanaf 16 hoog en het zwembad op de vierde etage. We waren bekaf en sliepen een gat in de dag vanwege de jetlag… Maar nu kon onze maand Thailand dan echt beginnen…