Kyteman betovert, Prince verovert

Trompettist Kyteman (Colin Benders) mocht de zondag van North Sea Jazz 2011 aftrappen met een lange improvisatie. Als gastmuzikanten had hij alle leden van zijn magistrale Hiphop Orkest uitgenodigd.
Dat betekende ruim 15 man op het podium: percussie, drums, orgel en keyboards, blazers, strijkers, rappers.

Kyteman stond met zijn grote kop krullen voor het gezelschap als een wilde dirigent. Vooraf meldde hij even dat ze geen idee hadden wat ze gingen doen. Maar door te vertrouwen op elkaar en te luisteren naar elkaars ingevingen, hoopten ze er wat moois van te maken.

Dat lukte. Het was een betoverend schouwspel, waarbij de stijlen klassiek, jazz, rock en hiphop samensmolten tot een kolkende pot creativiteit. Wij vonden de Benders' show van vorig jaar al geweldig, maar dit sloeg echt alles. Een geniale, krachtige, soms zelfs ontroerende trip, waarbij de rappers wat minder ruimte kregen en de overdonderende, bombastische muziek des te meer.
Kyteman wist op cruciale momenten de nummers vakkundig uit te kleden, om de muzikanten vervolgens weer op te hitsen tot een knallende apotheose. Absoluut een briljant optreden.

'Mensen kijken' doe je nergens fijner dan bij North Sea Jazz. Het was dan ook heerlijk om in het zonnetje rond te loeren vanachter een biertje, terwijl gospeldiva Mavis Staples de Congo-tent naar hogere sferen brulde.

Niet alleen BN'ers als Jules Deelder kruisten ons blikveld. Ook vele hippe vogels met hoedjes, mooie dames met zomerjurkjes en kleurrijk uitgedoste 50'ers (de groene broek is de beruchte rode broek aan het inhalen, merkten we). We moesten twee keer knipperen met onze ogen toen we een perfecte mix zagen lopen tussen zanger Kid Rock en illusionist Hans Klok. We doopten deze 40'er met styling-issues 'Kid Klok' en konden er smakelijk om lachen.

Tot slot hadden we het voorrecht om de zondagnachtshow van Prince mee te maken. De fans die 'Kiss' en 'Purple Rain' wilden horen, kwamen bedrogen uit. Het publiek werd getuige van een guitige jamsessie, waarbij een flinke rol was weggelegd voor saxofonist Maceo Parker.

De kleine grote artiest hield met name het eerste uur lekker obscuur. Het meest bekende liedje uit dat deel van het concert was een B-kant uit 1985, 'She's always in my hair'. Prince koos vooral voor trage rocknummers, die hij kon voorzien van gierende solo's of kon ombuigen naar een jazz-intermezzo.

Hits kwamen ook wel aan bod, maar dan verpakt in een ellenlange medley met razend tempo: Partyman, Let's go crazy, 1999, etc. Er kwamen zelfs wat covers langs, zoals 'Don't stop till you get enough' van Michael Jackson.

De Minneapolis Midget veroverde zijn publiek ook met enkele rustpuntjes. Zo begon de pianiste een intro te spelen, waarna iedereen dacht dat de favoriet 'Sometimes it snows in April' zou langskomen. Zelfs de technici zetten de sneeuweffecten al aan op de beeldschermen. Prince bleek andere plannen te hebben, want al gauw klonk het veel minder bekende 'Something in the water' door de zaal. Ook de wereldberoemde ballade 'Nothing compares 2 U' bracht hij met verve.

Dit was allesbehalve een greatest-hits-verzameling. Juist een jamsessie met een uitroepteken erachter. Dit feest was voor de muzikanten even groot als voor de toeschouwers. Het enthousiasme dat Prince uitstraalde toen hij de solo van 'Let's go crazy' op 78 toeren speelde. De overtuiging waarmee hij naar de drumcomputer liep en de bekende harde handclap plaatste. De aanwijzingen waarmee hij zijn band tot het uiterste dreef. De manier waarop hij Maceo ('this is my teacher!') op een voetstuk plaatste. Alles straalde plezier uit. Deze funkvogel is nog lang niet uitgevlogen. PARTY!

Twee uitglijers

Kletsmajoor Reza is onlangs 'uitgegleden' op school. Dat betekent dat hij officieel 'kleuter-af' is en na de vakantie begint in groep 3. Met een mooi ritueel namen zijn huidige juffen afscheid van hem: Reza kreeg een roos en een plakboek vol herinneringen, een dikke kus en toen mocht hij van de glijbaan uit het raam. Buiten vingen zijn nieuwe juffen hem op en scandeerden alle kindjes zijn naam...
Bijzonder moment, eind van een tijdperk.

Stuntman Milo wist een week later ook alle ogen op hem te vestigen. Helaas was de reden daarvoor wat minder vrolijk. Dolenthousiast rende hij in het zwembad naar de glijbaan. En ook hij gleed uit. Met zijn onderlip viel hij knoerthard op de grond en al gauw kleurde alles rood. Op de eerste hulp wist een zuster zijn lip te lijmen (gelukkig geen hechtingen ditmaal). Kleine Milo gaf geen kik en onderging de behandeling als een grote kerel.

Gieten, zwiepen, schieten

De tegenstellingen konden niet groter afgelopen Oerol-weekend. Zo zonnig als de zondag was, zo nat en koud was de zaterdag. Reza besloot al gauw dat de zaterdag uit twee dagen bestond: 'Gisteren regende het de hele dag, eergisteren hebben we allemaal leuke dingen gedaan'.

Het hoogtepunt van deze druilerige dag was de voorstelling 'Ommezwaai' van Aardlek, die zich afspeelde rondom een gigantische machine op het oude helikopterplatform van het eiland. Drie aangewezen vrijwilligers mochten zich achter rollators op een lopende band voortbewegen en zetten daarmee het fantasierijke apparaat in werking.

Grote panelen draaiden rond, gereedschap rinkelde en de drie acteurs konden de zwiepende onderdelen precies ontwijken in hun getimede loopjes. Absurd, surrealistisch locatietheater dat elk moment bleef boeien. Zie filmpje op YouTube

Beide dagen belandden we met z'n viertjes bij het Wrakkenmuseum. In deze kroeg drinkt menig festivalbezoeker 's nachts een Juttertje teveel, om er 's middags een katerontbijt te nuttigen. Wij kwamen er juist voor de ranja en de enorme piratenspeeltuin achter het gebouw.


Zondag genoten we met volle teugen van de zon en zagen we een paar leuke straatartiesten. De klapper was een clown die als geen ander improviseerde op langslopende mensen. Hij liet een acrobatiek-act met een vrijwilliger uit het publiek ruiterlijk mislukken en kreeg de handen op elkaar voor zijn jongleerkunsten en het spuwen van vuur.

Vooral de manier waarop hij continu zijn toeschouwers op het verkeerde been wist te zetten, was knap. 'For my next trick, I will… shoot a kid', riep de grappenmaker, waarna hij plotseling een klappertjespistool afvuurde. Sommige gezichten in het publiek trokken wit weg. Wij moesten vooral erg hard lachen.
Milo: 'Dat is grappig!'

Zoek de verschillen

OEROL 2011 - ZATERDAG:
OEROL 2011 - ZONDAG:

'Baguette yourself together'

Het publiek in het bomvolle theaterzaaltje van pub The Wheatsheaf in Oxford (Groot-Brittanië) wist even niet wat haar overkwam. Zoals elke maandagavond stapte een enthousiaste groep acteurs het podium op. Alleen toen de lampen aangingen en Rens opeens de show aftrapte in het Nederlands, keken de toeschouwers elkaar verbaasd aan. De hilariteit was compleet toen de groep acteurs onverstoord de hele openingsceremonie 'in Dutch' vertolkten.

Theatersportgroep Parnassos uit Utrecht (zie foto) onderhoudt al enige jaren contacten met The Oxford Imps, een studentengezelschap uit Oxford. Beide groepen improviseren hun theatervoorstellingen volledig op basis van suggesties uit de zaal. Elk jaar proberen de groepen 1 keer in Utrecht en 1 keer in Oxford een gezamenlijke show te geven. Dit weekend was Parnassos met 8 man sterk naar Engeland getogen voor een bliksembezoek. Ook Vincent maakte onderdeel uit van de delegatie.

Na de opening in het Hollands, betraden al gauw The Imps de buhne. Er volgde een soort scene uit Westside Story waarin twee rivaliserende bendes tegenover elkaar staan. Al gauw mondde die situatie uit in een kolderiek gevecht inclusief worstelmoves en overacting. De regisseur stelde uiteindelijk een krachtmeting voor in 'improv'.

De eerste helft van de show daagden de teams elkaar omstebeurt uit om een scene te brengen met hun eigen spelers. Na de pauze wisselden de teams hun talenten uit, zodat Oxfordianen en Parnassianen zij aan zij speelden. Het leidde tot een aangename afwisseling van ouderwetse 'puns', fysiek spel, rappe grappen en bizarre types.

Een dame stapte het podium op en speelde dat zij een blind date had met een Fransman, een Godzilla-verslaafde en een motiverend spreker. Dat leidde al gauw tot hilarische taferelen, zoals een ultrakorte inspiratiesessie over stoppen met roken, een spraakwaterval over het uranium waaruit het beest Godzilla onsproten is en een broodnodige woordgrap: 'Baguette yourself together'.

De Britten in de zaal waren vooral verbaasd over hoe Parnassos zich wist te redden in een vreemde taal. 'You guys even did puns!' Dat was niet altijd even makkelijk, maar vol overgave en vol vertrouwen brachten de acteurs hun spel. Zo werd een verspreking 'I'm afraid of highness' (in plaats van 'hights') al gauw een onderdeel van de scene, toen een van de acteurs direct in de huid kroop van Queen Elizabeth.

Achteraf waren veel toeschouwers vol lof. Zelden zagen ze zo'n energieke wervelwind van acteerplezier op het podium. Ook trakteerde Parnassos het publiek op spelvormen die tot nu toe onbekend waren in Oxford.

Vincent en zijn theatersportvrienden beleefden een heerlijk weekend met elkaar en gaven een show om nooit meer te vergeten. Tegelijkertijd was het een soort afscheid, want aan het eind van dit seizoen stopt Vincent bij Parnassos. Deze 'splendid' ervaring neemt hij nog even mee in zijn knapzak.

Trots, drama en oe-geroep

Dit weekend bestond uit een kolkende ketel cultuur. Allereerst kon Vincent de vers geperste, eerste cd van zijn muziekduo Goed Volk ophalen in Amsterdam. Zijn muzikale kompaan Bastiaan kwam diezelfde dag nog even de dozen vol cd's aanschouwen. De mannen vierden vol trots, met Viola en de kids, de komst van het geslaagde product. De cd komt officieel pas in het najaar uit en Goed Volk gaat komende maanden hun debuutalbum
druk promoten op sociale en ouderwetse media.

Zaterdagochtend nam Vincent Reza en Milo mee naar het Spoorwegmuseum, want daar stond een levensgrote replica van Thomas de stoomlocomotief te pronken. Voor de leken: Thomas is een blauwe locomotief met een lachend gezicht, die de hoofdrol speelt in een kinderserie op tv. Vooral Milo is verzot op de dvd's, de rails en de treintjes. Maar ook Reza verkiest soms nog deze treintjes boven zijn stoere Ninjago-speelgoed van Lego.

In het museum gunden de jongens de grote Thomas-trein nauwelijks een blik waardig, want de echte attractie was natuurlijk het enorme speelplein, midden in de grote hal. Urenlang speelde het tweetal daar met meters rails, talloze wagonnetjes, diesels en stations. Vincent moest zijn blik scherp houden, want per toeval hadden alle ouders van blonde 3-jarige jongens hun kroost een rood T-shirt aangedaan. Milo had minimaal
drie exacte look-a-likes rondlopen.

Die middag stond er een openluchtvoorstelling op het programma bij Fort aan de Klop. Reza en Milo luisterden vol verbazing naar een spannend verhaal uit de Griekse Oudheid: een drama over een koningin, een monster en een labyrint. De kleine toeschouwers mochten zelf bedenken hoe het verhaal afliep. Daarna konden de kids nog even heerlijk spelen, terwijl papa en mama nog een biertje dronken en proostten op de toekomst.

Zondag stond in het teken van theatersport, het improvisatietoneel dat Viola en Vincent allebei wekelijks spelen. Een bevriend team, DOM, gaf een show speciaal voor kinderen. Reza en Milo zijn natuurlijk wel wat gewend qua theater kijken en suggesties roepen, maar dit was een extra leuke voorstelling voor ze. Reza's geduld werd op de proef gesteld, maar hij wachtte netjes zijn glansrol als gorilla af. Levensecht bestormde hij de safari-auto op het podium en hij joeg elke toerist de stuipen op het lijf met zijn oe-geroep.

Gigant papa op Kaap

Kunstfestival Kaap in De Bilt behoort tot onze favoriete lente-uitjes.
Dit jaar was het niet alleen een heerlijk zonnige editie, maar tevens een zeer speciale. Want tussen de fraaie kunstwerken die tentoongesteld staan, was ook een gigantische afbeelding van Vincent te zien. Reza mocht voor een kunstproject namelijk een foto maken van zijn vader, met hulp van een echte kunstenaar.

De Koreaanse foto-artiest Yeondoo Jung presenteerde op Kaap 2011 het project Dear Daddy. Hij vroeg jonge kinderen om in hun eigen woorden te beschrijven van wat papa doet op zijn werk. Vervolgens legde hij deze, vaak geromantiseerde visie op de werkelijkheid, vast in de vorm van een foto, genomen vanuit het oogpunt van het kind.


Reza (5 jaar oud) en papa deden mee aan dit project. Volgens de fantasie van Reza vertelt papa op zijn werk mooie verhalen aan iedereen vanuit een gigantisch, blauw toverboek. Aan de muur hangen afbeeldingen van wilde dieren en alle collega's ('hele oude mensen') drinken de ganse dag appelsap.

En die foto mocht Reza begin februari van papa maken, in het grote Rabobank-gebouw in Utrecht. Vandaag bekeken we vol trots het eindresultaat, een loeischerpe foto op larger-than-life formaat. Vincent vond het ietwat vreemd om zichzelf zo te zien, anderhalve meter breed en twee meter hoog (met schoenmaat 51 door de groothoeklens). Maar Reza riep apetrots dat hij de fotograaf was van die enorme plaat. Hulde aan onze 6-jarige kunstenaar!

www.kaapweb.nl