Doe maar geniaal...

Doe maar geniaal, dan doe je al gek genoeg

Toen ik Doe Maar zag optreden in de Ziggo Dome, zag ik het ideale team voor me. Hardwerkende specialisten, die opereren vanuit liefde en waardering, die zelfspot hebben en lef tonen. Lees de zes lessen die elk team professionals van Doe Maar kan leren.

Van kinds af aan ben ik fan van Doe Maar. Ik hoorde de hypnotiserende reggaeklanken met Nederlandse teksten voor het eerst toen ik 7 was. Vooral de strakke productie, de achtergrondzangkoortjes en de precieze timing van de percussie lokten mij oren. Of in mijn taal toen: de rare klikjes, 'tja prr prr' en 'awoei'.

Op de middelbare school herontdekte ik hun muziek en ging ik de teksten pas waarderen. Als student journalistiek heb ik enkele bandleden geïnterviewd over eventuele reünieplannen, maar in die tijd wilden de kopstukken daar geen uitspraken over doen. Logisch, want ik was net iets te vroeg: ik studeerde af in juli 1999 en in november 1999 werd bekend dat de mannen weer bij elkaar kwamen.

Sindsdien ben ik dit 'prima bandje' steeds meer gaan waarderen. De manier waarop zij werken, is inspirerend op vele vlakken. En tijdens de laatste show besefte ik opeens: Doe Maar is het ultieme schoolvoorbeeld van hoe ik een team professionals graag zie samenwerken. Ik zet de punten even op een rij.

1 - Blijf steengoed in wat je doet
Jaar in jaar uit hebben de leden van Doe Maar hun specialisme bijgehouden, verfijnd en aangescherpt. Daardoor is het nog steeds een genot om naar hen te luisteren. Ze nemen geen genoegen met 'okee', ze mikken op 'geniaal'.

Menig team (in welke branche dan ook) kan hier een voorbeeld aan nemen. Vaak zie ik mensen inkakken of hun kennis en kunde voor lief nemen. Sommigen hoor ik zelfs openlijk balen dat hun werkgever een bepaalde cursus niet zal betalen en het daarbij laten. Investeer in jezelf, houd jezelf relevant, blijf gaan voor kwaliteit.

2 - Neem jezelf niet al te serieus
Zo serieus als je bezig moet zijn met je ambacht, zo luchtig moet je kunnen omgaan met je eigen ego. 'Dit was echt de laatste keer, nu strompelen we met onze rollators richting het graf', zei Henny Vrienten tijdens hun vorige tour in 2014. En nu staan de mannen gewoon weer te stralen op de planken van de Ziggo Dome.

Dit soort zelfspot is niet alleen ontwapenend, maar benadrukt vooral de kwalitatieve standaard: je bent zo goed als je laatste uiting. Het gaat niet om jou, het gaat om wat je kunt, wat je bewijst. Daar mogen mensen jou op afrekenen. Kwetsbaar word je pas zodra je niet meer kan voldoen aan jouw maatstaf, bijvoorbeeld door slordigheid of luiheid. Dus: laat zien wat je kan en laat je ego achter bij de deur.



3 - Geniet van je tijd samen
'Samenwerken' is misschien wel het meest misbruikte woord op aarde. Zodra een bedrijf drie mensen aan een vergadertafel ziet zitten, spreekt me al gauw van 'verbinding', 'samen sterk' en 'team spirit'. Als ik die cliché's hoor, krijg ik ook een ontzettend 'samen-gevoel', namelijk het samentrekken van mijn maagspieren…

Natuurlijk is een team altijd de optelsom van de individuele karakters en kwaliteiten. Maar je moet leren genieten van het samenspel. Doe Maar laat elke keer weer zien dat zij elk groepsmoment koesteren. Ooit spraken de mannen elk ander jaar samen af in een vakantiehuisje om in het geheim te jammen. Sinds de reünie kunnen ze hun speelplezier weer delen met het publiek. En hoe! Het genot spat ervan af. Ze realiseren zich dat het zomaar eens 'de laatste x' kan zijn.

'Alles gaat voorbij' is dan ook een mantra waar een team op de werkvloer wat vaker bij stil mag staan. Zeker met alle reorganisaties die het bedrijfsleven jaarlijks op zijn kop gooien, kun je maar beter het beste maken van je tijd samen. Hoe stug ook de slag: pluk de dag.

4 - Durf risico te nemen
Sleur is gevaarlijk. Werken op de automatische piloot kan funest zijn voor de uitdaging, het plezier of de kwaliteit in je werk. Daarom is het verstandig om niet altijd op veilig te spelen. Daar is lef en zelfvertrouwen voor nodig, maar het levert bij succes nog meer van die twee factoren op, dus ja, het is de moeite waard. En wat heb je te verliezen? Een schouderklopje voor het proberen verdien je sowieso al.

Doe Maar koos in de Ziggo Dome voor een opvallende set liedjes: ze speelden veel obscuur en onverwacht materiaal, zoals de B-kantjes 'Man O Man' en 'De eenzame padvinder', de afscheidssingle 'Macho' uit 1984, de terugkeersingle 'Watje' uit 2000, twee songs van hun geflopte eerste LP uit 1979 en de vergetelijke albumtrack 'Vergeet me'. Daarnaast creëerde de band verschillende momenten in het concert waarop ze vrijuit konden improviseren.

Dit was een regelrechte traktatie voor die-hard-fans, misschien zelfs een extra reden om toch weer te komen kijken. Maar ik denk dat 95 procent van de toeschouwers het ook prima had gevonden als Henny, Ernst, Jan en René alleen de hitjes zouden spelen zoals ze dat eerder deden. Maar nee, het team wilde boven zichzelf uitstijgen, gewoon goed was niet goed genoeg, ze wilden zich nog een keertje op glad ijs begeven. En dat ging goed! Her en der werd een zinnetje uit een couplet verhaspeld, maar de muziek stond als een huis, zelfs tijdens de snelle ska-stampers. Missie geslaagd.

5 - Gun elkaar de wereld
Een team wordt sterker als er onderling vertrouwen is. Vertrouwen groeit als je elkaar dingen gunt. En als er één bandje grossiert in de gun-factor, dan is het Doe Maar wel. Ze geven elkaar volop ruimte voor solo's, jutten elkaar op tijdens het spelen en weten altijd manieren te vinden om iemand in het zonnetje te zetten.

In de Ziggo Dome zat René van Collum achter het drumstel, maar voor twee liedjes hadden ze de drummer van het eerste uur 'opgetrommeld': Carel Copier werd binnengehaald als een held. Hij speelde en zong vol vuur zijn liedjes 'Nix voor jou' en 'Te laat'. 'Je moet van hem houden!', riep Henny de zaal toe.

Los/vast-bandlid en 70-plusser Joost Belinfante stapte het podium op voor een tien minuten durende versie van dat ene liedje over 'een plant die al drie generaties in Nederland groeit en bloeit'. Nadien kreeg 'de tuinkabouter uit de mottenballen' een minutenlange staande ovatie, waarna Ernst hem een uitbundige knuffel gaf om hun 50-jarige vriendschap te vieren. Mooie momenten.

6 - Blijf jezelf
Respect voor elkaars verschillen. Dat is een onmisbaar ingrediënt voor een goed team. En het waarderen van een ander begint in feite bij: jezelf blijven. Als elk teamlid zijn eigen maniertjes laat zien, zijn eigen standpunten bevecht en zijn eigen karakter behoudt, ga je zelf vaak langzaamaan ook de eigenschappen van alle anderen waarderen.

Doe Maar is een perfect passende puzzel. De optimale optelsom: de bravoure en het perfectionisme van Henny, de romantiek en de speelsheid van Ernst, de stoïcijnse ijver en creativiteit van Jan en de stuwende kracht van René.

Heerlijk toch, om een stel ijzersterke professionals aan het werk te zien die hun vakmanschap, interactie, durf, plezier en een gebrek aan zelfzucht laten zien. Iets voor jou? Mooi! Ga aan de slag en zorg ervoor dat jouw team voortaan klinkt als een strakke band. Voor je het weet sta je weer trillend op je benen. Klaar voor de show van je leven.

Vincent Mirck
Contentspecialist, tekstschrijver, hoofdredacteur, columnist, coach

www.vincentmirck.nl

D'Angelo: funkspektakel met obstakels

In 1995 en 2000 bracht de Amerikaanse soulzanger D'Angelo twee ijzersterke platen uit. En daarna werd het heel lang stil rond de mysterieuze man. Elke keer als er een gerucht opborrelde dat er een comeback aan zat te komen, gingen vele harten sneller kloppen. Maar het bleef bij enkele concerten: een nieuw album bleef uit.

Tot eind 2014. Toen was daar ineens de vurige, funky plaat 'Black Messiah' die overal lovende recensies kreeg. De idioot lange radiostilte en de onverwacht goede cd vormden de perfecte formule om de interesse naar D'Angelo naar een kookpunt te brengen. Hoog tijd dus om de man live te gaan aanschouwen.



Op drie belangrijke punten was de show van 4 maart in Tivoli Vredenburg teleurstellend. De zaal was hels heet, het geluid stond oorverdovend hard... maar het voornaamste probleem was dat meneer D'Angelo en zijn band anderhalf uur later het podium opstapten dan aangekondigd. Een fluitconcert en boegeroep viel de soulheld al ten deel voordat hij opkwam. Dus 1 ding was zeker: hij zou keihard moeten werken om zijn publiek terug te winnen.

En toegegeven: 'D' werkte keihard. In de traditie van James Brown presenteerde hij een pompend funkspektakel. De muzikanten in de band speelden superstrak en reageerden feilloos op de snelle armbewegingen en aanwijzingen van de meester.

Veel te vroeg in het optreden begon de zanger opzichtig om gejoel en applaus te vragen. Aardig wat toeschouwers weigerden nog, vanwege de respectloos late start. De eerste songs klonken rommelig, maar gelukkig kwam de band snel op dreef. Het kritische publiek nestelde zich langzaam maar zeker in de flow van de show. En toen ging het dak eraf, meerdere malen.

Maar hoe geniaal D'Angelo en zijn consorten ook speelden, hoe vet de funk ook was... Toch verlieten wij met gemengde gevoelens (en pijnlijke oren) de zaal. Deze show verdiende muzikaal gezien misschien vijf sterren, maar hij kwam de drie nare obstakels helaas niet te boven.

- - - - - Eerder gezien in Tivoli Vredenburg:

Paloma Faith swingt als de sixties
De Britse souldiva Paloma Faith zagen wij een weergaloos optreden geven op North Sea Jazz vorig jaar. Toen maakte zij enkele uitstapjes naar swingende jazzklassiekers en de verstillende ballade 'Just be' van haar vorige album. Haar show van 13 februari 2015 in Tivoli-Vredenburg bestond vooral uit het dansbare werk. Het publiek in de Ronda-zaal wist wel raad met soulstampers als 'Trouble with my baby' en de funky Pharrell-hit 'Can't rely on you'. Maar het onbetwiste hoogtepunt van de avond was de cover waar Paloma zich vooraf al voor verontschuldige: 'River deep, mountain high'. De zangeres begreep dat je natuurlijk weinig kans maakt om het opzwepende origineel van Tina Turner te overtreffen, maar de poging van Paloma kwam rechtstreeks uit haar tenen. Samen met de sterke band en de uitstekende achtergrondzangeres deed zij heel even de sixties herleven. Een fijn concert met een apotheose waar miss Faith trots op mag zijn.


(Foto: Femke Hansen, via Tivoli Vredenburg)

Henny Vrienten scoort zonder hits
Wanneer een beroemde muzikant van 60plus gaat toeren vanwege de release van een nieuwe cd, dan hoop je als bezoeker vaak dat 'ie vooral de oude hits zal spelen. Maar het kersverse album 'En toch...' Van Henny Vrienten is zo sterk, dat iedereen in het publiek het prima vond dat het in zijn geheel gespeeld werd. Met akoestische begeleiding bracht Vrienten de kleine, ingetogen, persoonlijke liedjes van zijn plaat. Zijn decennialang trouwe gitarist Jan Hendriks (ook ex-Doe Maar) stal de show met zijn feilloze spel en Henny zong vol overgave. Het plezier spatte van het podium, zelfs toen de heren besloten toch 'Is dit alles' uit de kast te trekken als toegift. 'Okee, 1 liedje van dat vermaledijde bandje', grapte Vrienten. Verrassend was dat hij ook een fonkelnieuw lied ten gehore bracht, 'Spelen met vuur'. Henny is van plan om elke show een nieuwe song te brengen, zodat hij snel weer een album bij elkaar heeft. En dat kunnen wij alleen maar toejuichen.