Vechten met Hart en Ziel

Na een proeverij bij het smaakfestival Trek... en een kleddernat watergevecht in onze tuin... togen wij dit weekend naar Fort Vechten. Daar was het veelzijdige festival Met Hart en Ziel. Er waren opvallend weinig bezoekers, waarschijnlijk vanwege het verraderlijke weer en de wisselvallige weersvoorspellingen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Naast muziek en theater konden we ons uitleven door een knikkerbaan te bouwen, retro-games te spelen, rare kunstwerken en foto's te maken, churro's te eten... en te chillen in een hangmat. Weekend geslaagd.









www.festivalmethartenziel.nl

Sterren in actiefilms

Op een saaie middag besloten de mannen des huizes hun filmambities waar te maken. Zij namen een camera, wat iPad-apps en een paar uur tijd. Enthousiast kropen ze in de rol van acteur, cameraman en regisseur. Reza en Milo zijn de sterren in deze korte actiefilms, geschikt voor alle leeftijden.

Kyteman blaast Tivoli uit

Kyteman's Orchestra had de eer om het allerlaatste concert te geven in poptempel Tivoli aan de Oudegracht in Utrecht. Colin Benders en zijn zeventien muzikale kornuiten maakten er een onvergetelijke avond van. Typisch geval van 'Je had er bij moeten zijn'. Buitenaardse ballonnen hingen boven het publiek, terwijl de maestro zijn orkest tot grote hoogten liet stijgen. Met aanzwellende violen, jazzy blazers, rauwe ritmes en prachtige solo's als vaste bestanddelen, wist Kyteman een combinatie te maken tussen hiphop, jazz en bombastische filmmuziek. Fe-no-me-naal! www.kyteman.com

Kleine grootmeester serveert rockfunk en ballades

Heel even leek het erop dat Prince zijn volledige album Purple Rain ten gehore zou brengen in de Ziggo Dome op 25 mei 2014. Hij opende de show namelijk met Let’s Go Crazy en Take Me With You. Toch koos hij voor een ander pad: hij vuurde direct een kanonnade van 14 hits af op het publiek. De hele grote joekels kwamen langs (Kiss, When Doves Cry, 1999), maar His Royal Badness verraste ook door wat minder gebruikelijke titels te kiezen (Musicology, Sign of the Times, Hot Thing).

Na de stortvloed aan hits, was het duidelijk tijd voor de kleine grootmeester om lekker zijn eigen ding te doen. Gruizige rockfunk bulderde uit de speakers toen hij met zijn rauwe band 3rd Eye Girl enkele tracks dropte van hun nog-net-niet-uitgebrachte cd Plectrum Electrum. Deze vrolijke stamppot van kletterende bas, pompende drums en gierende gitaren kan nog heel wat jaartjes mee. Net als Prince zelf, die geen enkel teken van ouderdom vertoont en qua stijl (afro-haar en kleding) steeds meer op zijn helden Jimi Hendrix en Sly Stone gaat lijken.

Deze avond toonde de multi-instrumentalist uit Minneapolis graag zijn kunsten op gitaar, piano en bas. Veel toeschouwers hadden een zware rockshow verwacht, maar Prince bouwde een flinke set ballades in en speelde zelfs een piano-solo op de gitaarklassieker She’s Always in My Hair. Op de klavier pingelde hij eerst een vrije versie van How Come You Don’t Call Me Anymore, waarna The Beautiful Ones werd ingezet. Zelfs de uptempo-rockhit I Could Never Take The Place Of Your Man wist hij vakkundig te vertragen. De finale bestond logischerwijs uit een puike versie van Purple Rain, de paarse plensbui waar de hele zaal op gewacht had.

Het was rauw, het was funky, het was gevoelig, het was verrassend, het was steengoed en het was pure entertainment. Prince is zijn kunsten nog lang niet verleerd. En de volgende keer staan we gewoon weer in de zaal. Te juichen naar de meester.

(c) Vincent Mirck

#prince #3rdeyegirl #ziggodome #amsterdam #2014

Dansen op KAAP

Laat kinderen een eigen papieren poppetje knutselen, waarna ze samen met dit alter ego helemaal los kunnen op de dansvloer. Lang leve de creativiteit, de groene muur en de spelcomputer. Een geslaagde attractie op kunstfestival KAAP (Fort Ruijgenhoek, Utrecht).

Van stoepkrijt naar straatkunst

Magisch meesterwerk

Op het Holland Animation Film Festival in Utrecht genoten wij van 'O Menino e o Mundo' (de jongen en de wereld). De Braziliaanse tekenaar Ale Abreu laat in deze betoverende animatiefilm zien hoe een klein jongetje zijn vader achterna reist, wanneer deze het gezin verlaat. De jongen ziet op de katoenvelden hoe machines het handwerk overnemen, hij fietst door sloppenwijken en vuilnisbelten, hij is getuige van een oorlog.

De hele film blijf je als kijker de kleurrijke wereld beleven als het kleine kind in de hoofdrol. Door het gebruik van extreem weinig tekst en verhaallijn, laat de maker veel over aan jouw eigen fantasie. Vindt de jongen nou zijn vader of gewoon een andere meneer? Is het allemaal fantasie? Of kijkt hij soms vanuit zijn kinderlijke blik mee naar zijn eigen leven als volwassene? Wij vonden het een magisch meesterwerk en ook onze jongens (6 en 8) konden hun ogen niet van het scherm afhouden. www.haff.nl