Toverboek op papa's werk

De Koreaanse fotokunstenaar Yeondoo Jung werkt momenteel aan het project Dear Daddy. Hierin vraagt hij jonge kinderen om in hun eigen woorden te beschrijven van wat papa doet op zijn werk. Vervolgens legt hij deze, vaak geromantiseerde visie op de werkelijkheid, vast in de vorm van een foto, genomen vanuit het oogpunt van het kind.

Reza (5 jaar oud) en papa deden mee aan dit project. Volgens de fantasie van Reza vertelt papa op zijn werk mooie verhalen aan iedereen vanuit een gigantisch, blauw toverboek. Aan de muur hangen afbeeldingen van wilde dieren en alle collega's ('hele oude mensen') drinken de ganse dag appelsap.

Deze week was het zo ver: Yeondoo kwam met zijn gevolg naar Nederland om een reeks foto's te maken van enkele werkplekken. Vrijdagmiddag was Vincent aan de beurt. Reza was ook bij de foto-shoot, zodat hij zelf op het knopje kon drukken.

In het begin voelde het wat onwennig, maar al gauw kreeg Reza er plezier in, vooral ook omdat de kunstenaar zijn zoontje van 9 had meegenomen. Samen kropen ze achter het fototoestel en lieten ze Vincent de meest vreemde gezichten trekken. Een van de foto's zal waarschijnlijk op groot formaat getoond worden tijdens het Utrechtse kunstfestival KAAP in de zomer, meer informatie volgt t.z.t.

Bewijsstuk A

Trots applaus en tevreden blikken wisselden elkaar af op de tribune van zwembad Den Hommel vanmorgen. Op 15 januari 2011 behaalde onze Reza namelijk zijn A-diploma, tegelijk met zijn beste vriend Borre. Samen volgden zij vanaf september de supersnelzwemcursus, wat erop neer kwam dat zij elke week 3 uur achter elkaar zwemles hadden op donderdagmiddag.

Dat was soms best bikkelen en afzien. Wekenlang hebben we de verhalen aangehoord over het beruchte 'gat' onder water, waar de heren door moesten zwemmen. Ze zochten steun bij elkaar als ze een keer geen zin hadden of angstig waren. Soms klaagden ze over de Spartaanse aanpak van de lessen, vaak vonden ze het te veel 'werken' en te weinig 'spelen'.

Maar ze hebben samen doorgezet en het resultaat mag er wezen: twee volleerde waterratten. Zie hier bewijsstuk A: het belangrijkste zwemdiploma van allemaal.


Op het korte filmpje 'Doorzwemmers' (onderstaande link) is te zien dat Borre en Reza zelfs een flink stuk verder zwommen dan nodig. 'Jongens, jullie mogen stoppen, dat is voor C', aldus de badmeester.

Doorzwemmers op YouTube

Gehecht

Tweede kerstdag 2008: Milo in brandwondencentrum i.v.m. hete thee over zijn borst. Tweede kerstdag 2010: Milo bij eerste hulp i.v.m. gescheurde lip na val tegen een glazen tafel.

Voor ons heeft deze feestdag dus een nare bijsmaak. En stuntman Milo? Gehecht en wel, kon hij nog wel even 'dankjewel dokter' uitbrengen.

Vincent en Viola hebben inmiddels twee professionele bodyguards ingehuurd, om Milo te behoeden voor dit soort ongelukjes in 2011.

Achtbaan, theater en mantel

Vorig weekeinde beleefden onze jongens voor het eerst het pretpark der pretparken: de Efteling. Zoals verwacht waren we vooral in het Sprookjesbos te vinden. Milo was helemaal wild van Holle Bolle Gijs (papier hier!), Reza vond de regenachtige zoektocht naar Langnek een van de hoogtepunten.

De stoere attracties (Python etc.) hebben meestal als regel dat je 1.20 meter lang moet zijn om binnen te stappen. Reza viste met zijn 1.13 dus vaak achter het net. Maar toen bleek ineens dat Joris en de Draak al toegankelijk is vanaf 1.10 meter. Reza mocht met ons mee de achtbaan in, terwijl Milo en oma Noor gezellig samen buiten gingen spelen. Wat een ontzettend gave rollercoaster was het! Een geweldige trip met enorme snelheid, waarbij twee karren tegen elkaar racen.

Oma Cobie had dit weekend voor Reza een heus Sinterklaas-kostuum gemaakt. Prachtige stof, een glimmende onderjurk, een staf, een baard en een mooie mijter. Beretrots showde onze kleinheiligman zijn 5-december-outfit: 'Papa, het is geen jurk, het is een mantel!' Zijn stem klonk een stukje lager en iedereen kreeg officieel een hand. Toen oma en opa weer vertrokken, eiste sint Reza dat zij nog even 'dag Sinterklaasje' zongen.

Zondag was het vooral cultuur dat de klok sloeg. Milo ging met papa naar de voorstelling 'Stip', waarin een verwarde reiziger contact probeert te leggen met een witte pluche bol. Milo gaf een recordaantal oorverdovende lachsalvo's, waar de jongste helft van de zaal lekker in mee kon gaan. Reza zag samen met mama de musical 'Otje', naar het boek van Annie M.G. Schmidt. Vervolgens gingen we nog even buurten bij de show van de theatersportcollega's van Viola, die in de kroeg hun kunsten vertoonden. Toen we op de terugweg ook nog zwarte pieten tegenkwamen in de stad, kon het weekend niet meer stuk.

Party like it's 1982

'Tonight we're gonna party like it's 1982', moet Prince gedacht hebben toen hij op 18 november de Gelredome betrad. Hij gaf de toeschouwers een onvervalste old school show met weliswaar een aardige stoet superhits, maar ook heel veel rauwe funk.

De muzikanten uit de band begonnen de show door tien minuten lang solo's uit te wisselen. Al gauw had het publiek het idee bij een obscure afterparty te zijn beland. Deze vibe hield de NPG nog een tijdje vast door oude funkhits na te spelen, zelfs platen van Janet Jackson, The Jacksons en Graham Central Station kwamen langs. De paarse dwerg had er zin in: hij jamde vanaf de eerste noot mee en soleerde afwisselend op gitaar, bas en drums.

Al gauw werd duidelijk dat Prince geen tijd wilde verspillen aan zijn jaren '90 en '00 werk. Met songs als Uptown, Let's Work, Little Red Corvette, Delirious, Controversy en 1999 lag de focus vooral op begin jaren '80, zijn hoogtijdagen. Cream (1991) was de enige 'latere' hit die langskwam.

Prince pakte de zaal in door de show soms even stil te leggen en zijn onvervalste arrogante blik te geven. Alsof we het niet waard waren dat hij nog 1 noot zou spelen. Maar zodra de zaal hem vervolgens even aanmoedigde, gaf hij weer vol gas. 'This is a guitar. Can I play my guitar?' Als Prince dat vraagt, weet je dat er een onnavolgbare solo volgt. En zo geschiedde, vele malen.

De apotheose van de show bracht de volledige versies van de ballades Purple Rain, Sometimes It Snows In April en de stampers Kiss en Let's Go Crazy. Maar daarna zette de kleine man uit Minneapolis de tent op z'n kop met een serie onverwachte funknummers.

Het is geen geheim dat Prince veel songs voor andere artiesten schreef begin jaren '80, maar zelden speelt hij deze liedjes tijdens concerten. Nu bracht hij zelfs twee tracks van The Time (The Bird, Jungle Love) en twee liedjes van Sheila E (A Love Bizarre en als uitsmijter The Glamourous Life).

En zo wist Prince een mooie mengvorm te vinden tussen een greatest-hits-show en een afterparty-funkfeest. Het was weer genieten van His Royal Badness zijn onvoorspelbaarheid. Een geniale show vol verrassingen, muzikale hoogstandjes en paarse regen.

Duister en luguber

De spinnenwebben en griezelslingers hingen dit weekend in onze woonkamer. Reza en Milo liepen namelijk mee in een Halloween-optocht en dat mocht natuurlijk best gevierd worden.

Verkleed als demonen, spoken, heksen en ander gespuis trokken de kinderen uit de buurt van deur tot deur, met als doel: mensen laten schrikken en kilo's snoep verzamelen. Vooral Reza (5 jaar) genoot er met volle teugen van.

Nou heeft Reza de laatste tijd sowieso een neiging naar 'the dark side'. Onlangs kwam hij terug van school met een hele grote berg tekeningen. 'Wat heb je allemaal getekend?', vroegen we. Er volgde een uitleg over zombies, spookhuizen, vleermuizen, slangen, spinnen, skeletten en groene gif-bollen die uit de lucht vallen. Tja, da's weer eens wat anders dan wolken en bloemen, dachten we.

Nog een voorbeeld. Reza rent, net als al zijn leeftijdsgenootjes, regelmatig rond in een ridderpak, zwaaiend met een zwaard. Daarom leek het ons een puik idee om hem eens mee te nemen naar het geschiedenispark Archeon. Daar bezochten we een nagespeeld riddertoernooi en een gladiatorengevecht. Na afloop mochten we nog even babbelen met de vechtersbazen. Een van de gladiatoren had het nep-bloed nog aan zijn nek kleven. Onze Reza was niet te beroerd om te poseren voor een lugubere foto.

Stoer stak hij zijn pvc-buis-zwaardje naast de bebloede nek van de man…
en ja hoor, klik. Een twijfelachtige eer voor Vincent als fotograaf. Had hij zojuist het einde van Reza's jeugd vastgelegd? Of was dit gewoon een onschuldig moment met wat rode verf?

In de aap gelogeerd

Monkie is een knuffelaap, die elk weekend mag logeren bij een ander kindje uit de klas. Dit zonnige herfstweekend was Reza apetrots, want Monkie kwam drie nachtjes bij hem slapen! Dat moest natuurlijk een weekeinde vol avontuur worden, met de aap op de eerste rij. Monkie was er helemaal klaar voor: hij had zijn koffer met voorleesboekje, knuffel en tandenborstel meekregen van school.

Op zaterdag bezochten we het Openluchtmuseum in Arnhem, met mooie molens, huizen van vroeger, ouderwetse trams en lekkere wandelpaden. Reza en Milo speelden met de waterpomp en ze kregen een rondleiding langs wat boerderijdieren. De boerin moest Milo af en toe tegenhouden, omdat hij iets te enthousiast op de kippen dook. Later die dag maakte Milo helaas ook nog kennis met het kwaad dat brandnetels kunnen doen...

Omdat opa en oma in de buurt van Arnhem wonen, besloten we daar ook even langs te gaan. Oma had vooraf instructies gekregen, dus er prijkte een fraai 'welkom Monkie'-bord op het raam. De aap maakte kennis met de speeltjes en mocht de vissen voeren.

Zondag stond de dierentuin op het programma, waar onze logee zijn soortgenoten kon ontmoeten. Aapjes kijken deed Reza dus met Monkie op zijn schouders. Hij voerde hele gesprekken met het knuffeldier, waarbij hij een krakerig hoog stemmetje opzette wanneer Monkie het woord nam. Alles bij elkaar een leuke logeerpartij.